บล็อกขี้เกียจของวารี

สืบเนื่องมาจากบล็อก เสื้อยืดเปลี่ยนนิสัย
เราก็เลยได้รับเชิญไปร่วมงานแถลงข่าวเทศกาลเสื้อยืดเปลี่ยนโลก
เมื่อวันที่ 17 กันยายน 2552 ตอนบ่าย2
(ตื่นเต้นแต่เช้า แทบจะหนีคลาสพรีเซนต์ไฟนอลโปรเจกต์)



งานจัดที่มะขามป้อมสตูดิโอ

ชื่อว่าแถลงข่าว แต่ไม่มีนักข่าว(สื่อมวลชน.. มีแต่นักข่าวไซเบอร์ขี้เกียจๆอย่างเราน่ะสิ)

มีเสวนาน่าสนุกเรื่องเสื้อยืดๆ โดยคุณคนต้นคิด คุณคนเริ่มผลิต
และคุณคมสัน นันทจิต ดำเนินรายการ

คุณกิตติชัย งามชัยพิสิฐ เป็นผู้อำนวยการสถาบันต้นกล้า
พูดถึงความสามารถที่อาจเปลี่ยนแปลงโลก ของเสื้อยืดที่พวกเราใส่กันอยู่

คุณชาลี รัตนวชิรินทร์ จากบริษัทเป่ายิ้งฉุบ
เล่าประสบการณ์ ความภาคภูมิใจ
ที่ได้ริเริ่มทำเสื้อยืดข้อความภาษาไทยเป็นเจ้าแรก (รักพ่อ รักแม่)

ส่วนเราก็ถูกคุณพี่ที่สุดจะภูมิใจนำเสนอ(เพราะเจอตัวในกูเกิ้ล??)
เชิญออกไปเล่าเรื่องเสื้อยืดของตัวเอง



เล่าไปหมดแล้วไม่รู้ว่าวันงานเทศกาลจริงจะเล่าอะไรอีกดี

แต่ก็สนุกดี มีตอนที่คนฟังหัวเราะพร้อมๆกัน



ออกจะใส่อารมณ์นิดๆ


อินจนพี่คนที่ชวนมานึกว่าเราจะร้องไห้ซะงั้น -*-

ก็เลยได้ของรางวัลมาเป็นเสื้อยืดเปลี่ยนโลก ให้เอาไปใส่โปรโมทงานเล่นๆ

Special Thanks :



- พี่เกด Youth Venture (ลาออกแล้วไม่รู้จะเรียกว่าอะไรดี) ที่บังเอิญเจอกันในงานแล้วจำเราได้
  แต่พี่เกดรูปร่างเปลี๊ยนไป๋จนเราจำผิดแถมตกใจนึกว่าเป็นอาจารย์ห้องสมุด(ที่รัก)อีก
  พี่เกดใจดีมาก ช่วยถ่ายรูปให้ตอนที่เราออกไปพูด
  กล้องไม่ได้เปิดแฟลชให้ เพราะว่าภาพเบลอๆไหวๆ มันดูมีชีวิตดีค่ะ (ชอบดู แต่ใช้ไม่ค่อยจะได้??)



- ตากล้องของงาน ที่ถ่ายรูปอยู่ข้างล่างแล้วดูดีกว่ามุมจากที่นั่งคนดูเป็นไหนๆ 
  เราก็เลยตามจากสไลด์หน้าเว็บ (wechange555) ไปดูดที่ Flickr มาแทนบ้าง
  (เสียดาย comment ไม่ได้) ขอบคุณไว้แถวๆนี้ และตามไปดูด เอ๊ย ชม กันได้อีก-- อิอิ



- แล้วก็ ขอบคุณสำหรับ ขนมเค้ก4ชิ้น น้ำส้ม1ขวด
พี่เค้าบอกว่ามันเหลือ อยากให้กินให้หมดง่ะๆๆๆ คุยกับพี่เกดเพลินๆด้วย อิอิ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เสื้อยืดเปลี่ยนโลก

กลับถึงห้องแล้ว ก็เอามาลองใส่เลย เดี๋ยวเสื้อน้อยใจ..



เบอร์ S คอ V ตัวใหญ่ๆ จะได้ใส่สบาย ห้าๆๆ

วันศุกร์ก็เอาไปซัก เตรียมใส่ไปเรียนคลาสวันเสาร์ (ใกล้สอบแล้วยังไม่เจียมสินะ)

แต่มัน โอ๊ะ!!



เสื้อยืดเปลี่ยนโลก เปลี๊ยนไป๋--!?!



มันเรืองแสงได้จ้ะ ศักดิ์สิทธิ์จริงๆเลยยย ห้าๆๆ



ดูมีพลังกว่าเดิมมมม



รีดก็สวย ไม่รีดก็สวย



แนะนำให้ลองซื้อมาใส่กัน
หาได้ที่ งานเทศกาลเสื้อยืดเปลี่ยนโลกครั้งที่2
10-11 ตุลาคม 2552 ณ สวนสันติชัยปราการ ถนนพระอาทิตย์ใกล้ๆสนามหลวง

ใครไปวันนั้นก็ฝาก ใส่แทนเราด้วยเน้อ
เพราะเราต้องใส่เสื้อ McHitler ไปเล่าเรื่องบนเวทีตอน 5 โมง ห้าๆๆ

++++++++++++++++++++++++++++++++++

แถม : เสื้อ way ที่พี่ปอม De.O. อยากให้ใส่โชว์ แล้วเราดองบล็อก แหะๆ
(ถ้าไม่ดองไว้ก็อาจไม่ได้เสื้อใหม่มานะเนี่ย..ใครจะรู้)



จริงๆ เราก็ใส่เสื้อ way ไปเรียนทุกเสาร์อาทิตย์ค่ะ

มีวันนึงใส่ไปงานปล่อยแสง4 สวนกะพี่เข้ม-ณขวัญ จาก way พอดี เขินแย่เลย อิอิ

++++++++++++++++++++++++++++++++++

สุดท้าย : อะไรก็เรืองแสงไม่แรงเท่า..



ปกเล่มนี้

B.A.D. Magazine กันยายน ฉบับ Feminist เอ๊ย Ladyland
ทั้งสวย และใช้สำนวนต่อรองกับนักอุดมคติได้อย่างน่าสนใจทีเดียว

..ช่างกล้าและน่ากัวมั่กๆ
นึกว่าผ้าห่มจะโดนสีตก ทั้งที่ไม่ได้ซัก ซะแล้ว =v= ห้าๆๆๆ

เสื้อยืดพอเพียง จากงาน Fat T-Shirt Festival #5

หน้าตามันถูกใจก็เลยซื้อมาขำๆ



เมื่อใส่แล้ว คนก็จะทักว่า

"ลองเข้าไปในร้านแม็คดูสิ?"

..คงจะกล้าเดินเข้าไปอะ



เสื้อยืด..เปลี่ยนพฤติกรรมคนได้!!!



พอเริ่มจากการไม่เข้าร้านแม็คแล้ว


ก็เริ่มซื้อของไม่รับถุงพลาสติก

ด้วยความรู้สึกที่ว่า เอ๊ะ..อุตส่าห์ใส่เสื้อตัวนี้มานะ เอาถุงไปคืนดีมั้ยเนี่ย

ไม่รู้ทำไม


ยิ่งไปเจอหนังสือชื่อ "มหันตภัยฟาสต์ฟู้ดเขมือบโลก" อีก


ซื้อเสื้อมา1เดือน

พอกลับมาลองกิน McDonald อีกที..

..ไม่อร่อยแล้วล่ะ ขอบอก

ป.ล. วันนี้ก็ใส่เจ้าตัวนี้ไป "มุดประตู" สำนักพิมพ์ Way
สวัสดีพี่จ๋อย พี่เข้ม พี่เบียร์ คุณแมวขี้หงุดหงิด
และยินดีกะพี่ปอม De.O. ที่ได้ร่วมงานกับ Way

จะบอกว่า กลับถึงห้องแล้วค่ะ

เสื้อเก่านิ่มมาก เอามาพันคอเล่นก่อน

เคยได้ยินว่า อย่าตัดสินหนังสือจากหน้าปก
แต่หนังสือ "สังคมปรนัย" แค่อ่านภาพปก ก็เข้าใจไปถึงแก่นของเล่ม



เราเกิดมาพูดน้อย เพราะคอยคิดแต่สิ่งที่ต้องอธิบายด้วยคำยากๆ
จึงเรียนโฆษณาเพื่อสื่อสารเรื่องยากให้เข้าใจได้ง่ายๆ
จึงได้เรียนการตลาด ได้เห็นความโลภอยู่ทั่วไป เห็นคนหลอกลวง จูงใจ ชวนเชื่อ ล้างสมอง
เราหันมาศึกษาการเมืองไทย เพราะเห็นคนที่รู้จักถูกการเมืองใช้การตลาดโฆษณาล้างสมอง

แต่การเรียนถ่ายภาพ ตัดคลิป เล่นละคร ก็ทำให้สมรรถภาพการอ่านของเราเสื่อมถอยลง
ทำให้เราต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่งในการอ่านสิ่งที่เป็นเล่ม
ซึ่งตรงข้ามกับโฆษณาสักชิ้นที่มองผ่านก็เข้าใจได้เร็วเหลือเกิน


เคยได้ยินว่า ความรักเป็นเรื่องของจังหวะ

วันนั้นเรากำลังระบายความอึดอัดเรื่องทุ่งโล่งริมถนน สนามกว้างหน้าตึก ป่ารกในวงรั้ว กับสลัมใต้ทางด่วน

พอขึ้นสถานี bts ก็เดินไปชน(โอ๊ย!)กับปกสีเหลืองลายแดง เห็นภาพชอล์กขาวขีดเป็นรูปประเทศไทย เกิดอาณาเขตปลอดมดภายในที่บอกเราว่า Landlords Only !



รู้ตัวอีกทีก็นั่งอ่านอย่างหิวกระหาย เมื่อรู้ว่าเวลานี้ยังมีการเมืองเรื่องอื่นนอกจากแดงเขียวเหลืองน้ำเงินอยู่ในบ้านเมืองเรา ทั้งยังเป็นเรื่องสำคัญควรศึกษาให้ดี มากกว่าจะปล่อยสติปัญญาไปตามกระแสข่าวที่สื่อมวลชนกำหนด
เป็นเรื่องเครียดๆที่อ่านจบได้ไม่ยาก เป็นเรื่องไกลตัวที่เริ่มรู้สึกว่ามันใกล้มาก เรื่องที่แรงแทงใจ เรื่องที่อยากเอาไฮไลท์มาป้าย
เป็นนิตยสารแรกที่ทำให้เราอยากป้ายไฮไลท์ แต่ก็เสียดายบางส่วนที่น่ารักกว่าความเป็นวิชาการ

อีกอย่างที่เราสังเกตคือโฆษณา
เราภูมิใจเหลือเกินที่นิตยสารเล่มบางราคาหนาๆ ได้ตัดเอาหน้าโฆษณาที่เห็นในหมู่นิตยสารหนาๆ ออกไปจากสายตาเรา
ส่วนที่เห็นในเล่ม ไม่ว่าจะเป็นข้าวหอมอินทรีย์ ร้านหนังสือสามัญชน และสิ่งที่น่าสนใจในนิตยสารอื่น
ก็จัดว่าเป็นพื้นที่แนะนำสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อผู้อ่านมากกว่าโฆษณาสร้างภาพทั่วไป
เราเรียกสิ่งที่เห็นเช่นนี้ว่า "น่ารักมาก"

เมื่ออุดมการณ์เปลี่ยน เบื่อกับเรื่องโปรโมท-ยอดขาย ไม่อยากรับใช้สิ่งที่ไม่ได้ศรัทธา
ถ้าต้องไปฝึกงานในแวดวงโฆษณา เราอาจจะไม่มีความสุขแล้วก็ได้
แต่เราก็ยังไม่รู้ว่า จะฝึกงานในสำนักพิมพ์ยังไง ให้ออกมาเป็นรายงานการฝึกวิชาชีพโฆษณาประชาสัมพันธ์

เราสมัครสมาชิกนิตยสารเป็นครั้งแรก
แม้ว่าจะต้องทำความรู้จักกับ way เล่มอื่นๆต่อไป
แต่ love at first sight ก็ทำให้เรามั่นใจว่าเราเลือกไม่ผิด